یکی از تصمیمهای مهم در معاملهگری این است که آیا باید تمام حجم معامله را در یک نقطه وارد بازار کنیم یا بهتر است ورود خود را به چند مرحله تقسیم کنیم. روش دوم که با نام ورود پلهای شناخته میشود، به معاملهگر اجازه میدهد در چند مرحله وارد یک موقعیت معاملاتی شود.
این روش میتواند به مدیریت بهتر ورود کمک کند، اما اگر بدون برنامه اجرا شود، ممکن است زیانهای کوچک را به ضررهای بزرگ تبدیل کند. بنابراین، نکته اصلی فقط ورود پلهای نیست؛ بلکه این است که بدانیم چه زمانی، با چه حجمی و تحت چه شرایطی باید به معامله اضافه کنیم.
ورود پلهای به معامله چیست؟
ورود پلهای یعنی بهجای ورود با کل حجم موردنظر در یک قیمت مشخص، موقعیت معاملاتی را در چند مرحله ایجاد کنیم.
برای مثال، فرض کنید قصد دارید سهام یک شرکت را بخرید، اما مطمئن نیستید بهترین نقطه ورود کجاست. میتوانید بخشی از حجم موردنظر را در مرحله اول بخرید و در صورت رسیدن قیمت به محدودههای از پیش تعیینشده، بخشهای بعدی را وارد کنید.
این روش به شما کمک میکند وابستگی به یک نقطه ورود را کاهش دهید. همچنین، اگر قیمت در مراحل بعدی پایینتر باشد، میانگین قیمت خرید شما کاهش پیدا میکند.
البته کاهش میانگین قیمت بهتنهایی به معنای کاهش ریسک نیست. اگر قیمت همچنان برخلاف انتظار حرکت کند، اضافه کردن حجم میتواند زیان کل معامله را افزایش دهد.
چه زمانی ورود پلهای منطقی است؟
ورود پلهای زمانی میتواند مفید باشد که معاملهگر برنامه مشخصی داشته باشد و بداند چرا میخواهد در چند مرحله وارد بازار شود.
سه مورد زیر میتوانند به تصمیمگیری بهتر کمک کنند:
۱. وجود یک محدوده معاملاتی مشخص
فرض کنید قیمت یک دارایی چند بار به یک محدوده حمایتی رسیده و از آن برگشته است. معاملهگر میتواند با توجه به استراتژی خود، ورود را در چند مرحله و در محدودههای از پیش تعیینشده انجام دهد.
البته حمایت تضمین نمیکند که قیمت دوباره برگردد. اگر این محدوده شکسته شود، ممکن است تحلیل اولیه دیگر اعتبار نداشته باشد.
۲. نامشخص بودن بهترین نقطه ورود
گاهی جهت کلی بازار یا شرایط یک دارایی برای معامله مناسب به نظر میرسد، اما تعیین دقیق بهترین قیمت ورود دشوار است. در چنین شرایطی، تقسیم حجم به چند بخش میتواند وابستگی به یک قیمت خاص را کمتر کند.
۳. مشخص بودن میزان ریسک
پیش از ورود باید بدانید حداکثر چه مقدار از سرمایه را حاضرید در این معامله از دست بدهید. تمام مراحل ورود باید در همین محدوده ریسک قرار بگیرند.
چه زمانی اضافه کردن حجم به معامله اشتباه است؟
یکی از اشتباهات رایج معاملهگران این است که وقتی قیمت برخلاف پیشبینی آنها حرکت میکند، برای کاهش میانگین قیمت ورود، حجم بیشتری به معامله اضافه میکنند.
این کار بهخودیخود همیشه اشتباه نیست، اما اگر بدون بررسی مجدد تحلیل و بدون برنامه قبلی انجام شود، میتواند خطرناک باشد.
برای مثال، فرض کنید یک معامله خرید باز کردهاید و قیمت شروع به کاهش میکند. بهجای پذیرفتن احتمال اشتباه بودن تحلیل، دوباره خرید میکنید تا میانگین قیمت ورود پایینتر بیاید. اگر قیمت به کاهش ادامه دهد، اکنون حجم بیشتری در یک معامله زیانده دارید.
در چنین شرایطی، بهجای مدیریت ریسک، ممکن است در حال افزایش آن باشید.
نکته مهم: کاهش قیمت بهتنهایی دلیل مناسبی برای اضافه کردن حجم نیست. پیش از هر ورود جدید باید بررسی کنید که آیا دلیل اولیه معامله همچنان معتبر است یا خیر.
تفاوت ورود پلهای برنامهریزیشده و واکنشی
تفاوت اصلی این دو روش در زمان تصمیمگیری است.
در ورود پلهای برنامهریزیشده، پیش از باز کردن معامله مشخص میکنید که در چه قیمتهایی وارد شوید، هر مرحله چه حجمی داشته باشد و در چه شرایطی از معامله خارج شوید.
اما در ورود پلهای واکنشی، تصمیمها پس از شروع معامله و تحت تأثیر حرکت قیمت گرفته میشوند. برای مثال، با هر بار کاهش قیمت، بدون داشتن برنامه قبلی حجم بیشتری وارد میکنید؛ چون امیدوارید بازار برگردد.
روش اول بر اساس برنامه و مدیریت ریسک اجرا میشود، اما روش دوم ممکن است تحت تأثیر ترس از ضرر، امید به بازگشت قیمت یا تمایل به جبران زیان قرار بگیرد.
چگونه برای ورود پلهای قانون تعیین کنیم؟
برای استفاده اصولی از این روش، بهتر است پیش از ورود به معامله چند قانون مشخص داشته باشید:
تعداد مراحل ورود را تعیین کنید. مشخص کنید معامله در چند مرحله تکمیل میشود.
حجم هر مرحله را از قبل مشخص کنید. برای مثال، میتوانید حجم کل را به سه بخش تقسیم کنید.
حداکثر ریسک معامله را تعیین کنید. مجموع ریسک تمام ورودها باید از سقف ریسک تعیینشده برای معامله بیشتر نشود.
نقطه بیاعتبار شدن تحلیل را مشخص کنید. بدانید تحت چه شرایطی دیگر نباید به معامله اضافه کنید و باید از آن خارج شوید.
حد ضرر کل موقعیت را در نظر بگیرید. حد ضرر و اندازه موقعیت باید با توجه به مجموع ورودها و میزان زیان احتمالی محاسبه شوند، نه اینکه هر ورود را جداگانه و بدون توجه به ریسک کل مدیریت کنید.
برای مثال، اگر تصمیم دارید در سه مرحله وارد شوید، بهتر است پیش از شروع معامله مشخص کنید که هر مرحله در چه شرایطی فعال میشود و اگر تحلیل اولیه اعتبار خود را از دست داد، چه اقدامی انجام میدهید.
چه زمانی بهتر است اصلاً وارد معامله نشویم؟
گاهی بهترین تصمیم، وارد نشدن به بازار است.
اگر نقطه ورود مشخصی ندارید، شرایط بازار نامنظم است یا نمیتوانید حد ضرر و میزان ریسک را بهدرستی تعیین کنید، ورود پلهای لزوماً مشکل را حل نمیکند.
همچنین، اگر دلیل اصلی معامله دیگر معتبر نیست، اضافه کردن حجم فقط برای جبران ضرر میتواند شما را در معرض ریسک بیشتری قرار دهد.
به یاد داشته باشید که هیچ الزامی وجود ندارد در هر شرایطی معامله کنید. گاهی صبر کردن تا شکلگیری یک موقعیت واضحتر، تصمیم منطقیتری است.
جمعبندی
ورود پلهای میتواند به معاملهگر کمک کند موقعیت خود را در چند مرحله ایجاد کند و وابستگی به یک نقطه ورود را کاهش دهد. بااینحال، این روش فقط زمانی مفید است که بر اساس برنامهای مشخص و با رعایت محدودیتهای ریسک اجرا شود.
اگر صرفاً به دلیل حرکت قیمت در جهت مخالف یا امید به بازگشت بازار به معامله حجم اضافه میکنید، احتمال دارد بهجای مدیریت معامله، زیان احتمالی خود را افزایش دهید.
پیش از هر ورود جدید از خودتان بپرسید: آیا این مرحله بخشی از برنامه معاملاتی من است یا فقط میخواهم معامله زیانده خود را نجات دهم؟
پاسخ صادقانه به همین سؤال میتواند به شما کمک کند تصمیمهای سنجیدهتری بگیرید.